اين داروي سنتتيك اول  در سال ١٩٤٦ توسط رینر Reiner معرفي شد و خاصيت صابون يا ضرف شور دارد باسابقه استفاده طولانی درامريكا. در كشورهای ايرلند، كاندا، فرانسه، و انگلستان به نام سوترادكول، ترومبوجت، ترومبوار، و فيبرووين شناخته است. توصيه شده توسط تولید کننده که از نور به دور نگهداشته شود. با خون به راحتي مخلوط مي شود و به گلبول قرمز وصل مي شود و موجب هيموليز آنها مي شود ولي در مرحله اول اثرش از طريق اتصال به ملكوكهاي چربي در ديواره سالولهاي اندوتيليم است كه موجب انهدام و مرگ اين سلولها همراه با التهاب رگ است كه در نهايت سبب از بين رفتن يا سكلروز رگ مي شود. حداكثر مجاز در يك جلسه  ٤ سي سي ٣٪ و ١٠سي سي ١٪ با فاصله بين تزريق ٥-٧ روز مي باشد. مخلوط نمودن دارو با داروي بيحسي و هپارين در يك سرنگ مجاز نيست.

با اينكه از سازمان دارويي امريكا مجوز براي سكلروتراپی دارد ولي كاستي هم دارد كه ميتوان به تمايل به نكروز و همچنين تيرگي پوست در غلضلتهاي بالاي ١٪ و احتمال حمله الرثيك هر چند نادر اشاره نمود.

در ايران در حال حاضراين تنها داروي سكلروزنت است كه بيماران با نسخه به آن دسترسي دارند.