روشي است كه ماده اسكروزنت sclerosant به داخل رگ تزريق ميشود و موجب تخريب رگ شده كه در نتيجه التهاب شديد در رگ به وجود ميايد كه با گذشت زمان منجربه محو شدن آن رگ ميشود.

به مدت سي سال اسكلروتراپی براي محو كردن رگهاي با قطر كم و متوسط استفاده می شد و ميتوان گفت كه رطبه اول را براي اين  هدف دارد ولی اكنون با گزارشهاي اخير بخصوص نتايج عالي گزارش شده در سال ٢٠١٧  توسط كاوزي  cavezzi تعداد بيشتري از كاربران از اين روش براي بستن تنه اصلي سافن  استفاده ميكنند.

واژه از يوناني به معني سخت و توسط  biegeleisen  درسال ١٩٣٧معرفي شد.

ابتدا اسكلروتراپي با استفاده از اسكلروزنت به صورت مايع انجام ميشد ولي بعدآ با گزارشات تزاری lorenzo tessari. سكلروزنت به صورت كف foam sclerotherapy مورد استفاده قرار ميگیرد. اين تحولات با هدف  افزايش  توانايي اسكلروزانتها انجام شد. علت اين افزايش گفته ميشود به دليل كاهش مخلوط شدن خون و ماده اسكلروزنت است. پروتينهاي خون اثر دارو را خنثي ميكنند.

در سالهاي اوليه كف  foam با استفاده از مخلوط کردن رگ خشك كن با هوا به نسبت يك به چهار با استفاده از دو سرنگ متصل به شير سه راه ساخته ميشد. رگ خوشك كن مايع از يك سرنگ با فشار از راه سه راه به سرنگ ديگري كه در ان هوا بود به تهداد ٢٠ بار به عقب و جلو رانده ميشد تا اينكه مايع تبديل به كف شود. عمر كف كوتاه است و بايد سريع تزريق شود وگرنه بخشي از كف دو باره مايع مي شود. کف foam توليد شده مانند انچه در اصلاح ریش ديده میشود، مي ماند. تصوير ميكروسكپي كف ساخته شده از هوا با روش تساري را در زير ملاحضه ميفرماييد. توجه كنيد كه اندازه حباب ها ساخته شده با استفاده از هوا نسبتآ بزرگ است. يكي از دلايل استقبال از روس تزاري سادگي آن بود كه در عين حال موثر بود.

با توجه به گزارش موريسون morrison 2010 كه تصوير خود و  مقاله اش آمده است، اكنون ما از گاز فيزيولوژيك استفاده ميكنيم. اين گاز مخلوطي از ٣٠٪ اكسيژن و ٧٠٪ ديوكسيد كاربن است. طبق گزارشهاي موريسن و هس Hess استفاده از اين گاز به جاي هوا همراه با عوارض كمتري ميباشد.

اين گاز را خوشبختانه شركت فاران صنعت براي ما ساخته و هنگام ساختن كف بجاي هوا كه از ٧٨٪ نتروژن و ٢٠٪ اكسيژن تشكيل شده است ما از اين كاز كه ٣٠٪ اكسيژن و ٧٠٪ ديوكسيد كاربن ميباشد استفاده ميكنيم. همينطور كه در تصوير مشاهده ميفرماييد حبابها موجود در كف ساخته شده با اين گاز اندازه كوچكتري دارند.  نكته مهم ديگر ان است كه گاز نيتروژن بر خلاف گاز ديوكسيد كاربن به راحتي در خون حل نمي شود و به اين دليل جباب ها به مدت طولاني تري در خون مي مانند و احتمال ادامه حركت در جريان خون به قلب و ريه بيشتر است.